با سرنگونی هیتلر و موسولینی و دیگر رهبران فاشیست ها و نازی های عامل جنگ جهانی دوم و افشای جنایت های مقامات معظم رهبری شان، در سال 1946 کمسیون حقوق بشر سازمان ملل طرح اعلامیه جهانی حقوق بشر یعنی حقوق پایه ای انسان صرف نظر از محدوده مرزی را به مجمع عمومی سازمان ملل داد و در دسامبر سال 1948 با رای موافق اکثریت کشور ها و رای ممتنع فقط هشت کشور و بدون رای مخالف به تصویب رسید و ایران هم رای مثبت داد. کشور های امضاء کننده بخوبی میدانستند که مفاد مصوبه حقوق بشر جنبه ارشادی دارد واجرای آن الزامی نبود.

سال 1954 کمسیون بررسی متون مقدماتی حقوق مدنی و سیاسی و حقوق اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی را به مجمع سازمان ملل داد و پس از ده سال بررسی در دسامبر سال 1966 سند میثاق های بین المللی حقوق مدنی و سیاسی به انضمام پروتکل اختیاری پیوست و به تصویب مجمع عمومی رسید.

اجرای مفاد سند میثاق های بین المللی حقوق مدنی و سیاسی که مکمل سند حقوق بشر نیز می باشد، برای کشور های امضاء کننده از جمله ایران الزامی است.